Nazwa obiektu

Opolska Wenecja

Kategoria: Obwarowania i fortyfikacje Inne - Atrakcje Turystyczne
Dane adresowe
  • Opole
    ul. Szpitalna
Dodatkowe informacje
Zabytkowe kamieniczki, kąpiące się w Młynówce, domy wchodzące do wody, przeglądające się w jej lustrze, nieodparcie nasuwają skojarzenie ze słynnym, włoskim miastem ...
 

Nic dziwnego, że ten fragment Opola określono mianem "Opolskiej Wenecji", tym bardziej że z racji swego piękna należy do głównych jego dominant. Jako ciekawostkę architektoniczną można też podać fakt, iż "Opolska Wenecja" zbudowana jest na fundamentach dawnych murów obronnych.

Tereny nad Młynówką w XIII wieku były słabo zabudowane. W 1297 roku książę Bolesław I za zgodą mieszczan podarował swemu urzędnikowi położony tu plac budowlany. Wiadomo również, że w XIV wieku, u zbiegu ulic Szpitalnej i Zamkowej znajdował się cmentarz, prawdopodobnie o.o Franciszkanów.

Niegdyś nad brzegiem Młynówki znajdował się port z miejscami przeładunkowymi, magazynami oraz składami towarów spławianych Odrą. To właśnie tutaj zlokalizowano większość przedsiębiorstw i urządzeń miejskich. Przede wszystkim młyny, które zresztą nadały nazwę staremu korytu Odry - Młynówka.

W 1765 roku Wrocławska Izba Wojenna i Dóbr Królewskich wydała Marcusowi Pincusowi przywilej założenia w Opolu fabryki skóry podeszwowej i prowadzenia kramu. Zobowiązano go jednocześnie do odbudowy (od fundamentów) zrujnowanych dwóch posesji przy ulicy Zamkowej. Jedna z nich należała dawniej do hrabiego Colonna. Po odbudowie i scaleniu tych posesji powstał budynek narożny przy ulicy Zamkowej, w którym Pincus umieścił pierwszą w mieście manufakturę - fabrykę skóry.

Budynek dzisiejszego Archiwum Państwowego - to właśnie owa manufaktura Pincusa. Z innych postaci, związanych z tym obiektem, należy wymienić również Marcusa Friedlaendera, który w 1824 roku założył browar "Zamkowy", a ponadto był założycielem opolskiej gminy żydowskiej.

W szeregowej zabudowie "Opolskiej Wenecji" wyróżnia się neoklasycystyczny budynek dawnej bożnicy, będący niegdyś żydowskim domem modlitw. Przetrwał on czasy holocaustu co jest ewenementem w skali się w kraju.

Młynówka spełniała bardzo ważną rolę handlową. Charakterystycznymi budowlami dla Młynówki były młyny, spichlerze, rzeźnie, oraz łaźnie. W istniejącej do dziś kamienicy z balkonem - ul. Szpitalna 9, mieścił się niegdyś spichlerz.

Młyn miejski (niektóre źródła podają, że były dwa młyny: "mały" i "duży"), który w roku 1453 stał naprzeciwko wylotu ulicy Młyńskiej, spłonął w 1881 roku. Powstał w tym miejscu plac, istniejący do dziś, który służył jako Targ Maślany do wczesnych lat dwudziestych XX w.

Oprócz młyna miejskiego, po drugiej stronie Młynówki istniał młyn książęcy, gdzie w 1548 roku wybudowano śluzę.

Przy młynie miejskim, od strony północnej, znajdowała się rzeźnia miejska, a od strony południowej - łaźnie. Wymieniane już w roku 1357, niewątpliwie pochodziły jeszcze z czasów lokacji miasta. Łaźnia nad Młynówką była jedyną łaźnią publiczną w mieście (w końcu XVI wieku były prawdopodobnie dwie). Stanowiły one miejsce zebrań towarzyskich. Z czasem coraz mniej osób z nich korzystało. W XVIII wieku łaźnie były już nieczynne.

Ostatnią budowlą "Opolskiej Wenecji", najbardziej dostojną i rzucającą się w oczy jest stylowa, zachodnia elewacja dawnego szpitala św. Aleksego (dziś mieści się tu dom opieki społecznej "Caritas"). W roku 1400 mieszczanin Kuncze Kromer zapisał miastu swą dawną słodownię (przy dzisiejszej ul. Katedralnej, w miejscu plebanii), celem przekształcenia jej w szpital. Szpital funkcjonował do 1421 roku, to jest do czasu, kiedy biskup Jan Kropidło (brat rządzących książąt opolskich) w testamencie przekazał miastu dużą sumę pieniędzy na budowę nowego szpitala oraz kaplicy. Wybudowano go na rogu ulic Szpitalnej i Katedralnej. Obecny budynek główny pochodzi z lat 1865-1866, przy czym północna ściana została przebudowana w 1889 roku w związku z wyburzeniem pobliskiej bramy Odrzańskiej. Przy szpitalu św. Aleksego stoi do dziś, kaplica pod jego wezwaniem - zabytek, który zachował się w swej pierwotnej formie.

Natomiast po przekroczeniu mostu przy ul. Katedralnej, droga wiedzie na północny cypel wyspy Pasieki, zwany Ostrówkiem. Należał on, w odróżnieniu od całej Pasieki, która była własnością książęcą - do miasta. Tutaj również miasto urządziło swój skład towarów, za korzystanie z którego pobierano opłaty. Dziś w tym budynku funkcjonuje, hotel "Piast".

 

Źródło: http://www.opole.pl/miasto/artykuly/10101-34629-Article-Opolska_Wenecja#paragraph3344

Multimedia
Dodaj własne zdjęcie do obiektu

Możesz dodać własne zdjęcie do obiektu.
Do zdjęcia, które dodajesz powinienieś mieć prawa autorskie.
Zdjęcie pojawi się przy obiekcie po weryfikacji przez redakcję portalu.

Proszę uzupełnić dane.


Dodaj zdjęcie

Dziękujemy! Zgłoszenie zostało przyjęte. Dzięki Państwa opiniom możemy stale podwyższać jakość dostępnych informacji.

Wypełnij formularz zgłoszeniowy.

Imię:
Kontakt:
Powód:

Dziękujemy! Zgłoszenie zostało przyjęte. Dzięki Państwa uwagom możemy stale podwyższać jakość dostępnych informacji.

Wypełnij formularz zgłoszeniowy.

Imię:
Kontakt:
Opis błędu: